अक्कलकोटच्या वाटेवरचा तो काळरात्र प्रवास: एक अकल्पित सत्य ही गोष्ट आहे साधारण २०-२५ वर्षांपूर्वीची. कोकणातील एका छोट्या गावातून निघालेला ‘राघव’ नावाचा एक निस्सीम स्वामी भक्त सोलापूरच्या दिशेने, अक्कलकोटला जाण्यासाठी आपल्या जुन्या जीपमधून निघाला होता. अमावस्येची रात्र होती आणि पावसाची रिपरिप चालू होती. रात्र जसजशी गडद होत होती, तसा रस्ता अधिकच निर्मनुष्य आणि भयाण वाटू लागला होता.
रात्रीचे १ वाजले असतील. राघवची जीप एका घनदाट घाटातून जात होती. आजूबाजूला उंच झाडे आणि किर्रर्र अंधार. अचानक जीपच्या इंजिनमधून विचित्र आवाज येऊ लागला आणि गाडी एका अशा वळणावर बंद पडली, जिथे उजव्या बाजूला खोल दरी आणि डाव्या बाजूला उंच कडा होत्या. राघवने गाडी सुरू करण्याचा खूप प्रयत्न केला, पण गाडी काही केल्या चालू होईना.
मदतीसाठी कोणी तरी येईल या आशेने तो खाली उतरला. पण दूरदूरपर्यंत चिटपाखरूही नव्हते. अचानक त्याला डाव्या बाजूच्या झाडीतून वाळलेली पाने करकरल्याचा आवाज आला. कुत्र्यांचे रडणे आणि वाऱ्याचा सोसाटा यामुळे वातावरण अत्यंत भीतीदायक झाले होते. राघवच्या मनात भीतीची पाल चुकचुकली. त्याला जाणवले की, तो तिथे एकटा नाहीये… कोणीतरी त्याच्यावर नजर ठेवून आहे.
काही क्षणातच, अंधारातून तीन-चार आकृत्या त्याच्या दिशेने येताना दिसल्या. त्यांचे चेहरे स्पष्ट दिसत नव्हते, पण त्यांच्या हातात चकाकणारे लोखंडी रॉड होते. ते लुटारू होते की आणखी कोणी, हे समजायला मार्ग नव्हता. राघवचा थरकाप उडाला. जिवाच्या भीतीने त्याने डोळे गच्च मिटले आणि मनातून एकच हाक मारली… “स्वामी, आता तुम्हीच वाचवा!”
ते आकृत्या अगदी जवळ आल्या होत्या. राघवचा श्वास थांबला होता. आता आपला शेवट निश्चित आहे असे त्याला वाटले. तितक्यात, अचानक गाडीच्या मागच्या बाजूने एक प्रचंड तेजस्वी पांढरा प्रकाश पडला. तो प्रकाश इतका प्रखर होता की त्या लुटारूंनी डोळ्यांवर हात धरले. त्या प्रकाशातून एक भव्य देहयष्टी असलेली व्यक्ती चालत पुढे आली. त्या व्यक्तीने अंगावर फक्त एक भगवी कफनी घातली होती आणि हातात एक जाड काठी होती.
त्या व्यक्तीने राघवकडे पाहिले नाही, उलट त्या लुटारूंकडे पाहून फक्त एकच शब्द उच्चारला, “हं…!”
तो आवाज… तो आवाज साधा नव्हता. तो आवाज जणू आभाळ फाडून आल्यासारखा होता. तो ऐकताच त्या लुटारूंची पाचावर धारण बसली. त्यांनी हातातले रॉड टाकले आणि मागे वळून न बघता जंगलात धूम ठोकली.
राघव सुन्न होऊन बघत होता. त्या व्यक्तीने राघवच्या खांद्यावर हात ठेवला. तो स्पर्श कोळश्यासारखा गरम पण मनाला शांत करणारा होता. त्या व्यक्तीने खिशातून काहीतरी काढले, गाडीच्या बॉनेटवर तीन वेळा वाजवले आणि म्हणाली, “भिऊ नकोस… जा, आता गाडी थांबवू नकोस.”
राघवने थरथरत्या हाताने गाडीची चावी फिरवली आणि आश्चर्य म्हणजे, जी गाडी मगाशी पूर्णपणे डेड झाली होती, ती एका झटक्यात चालू झाली! राघवने आभार मानण्यासाठी मागे वळून पाहिले… पण तिथे कोणीच नव्हते! तो रस्ता, ती जागा पूर्णपणे रिकामी होती. ना कोणता माणूस, ना कसली पाऊलखुणा. फक्त एक मंद सुवास… चंदनाचा आणि कापराचा!
राघवने गाडी पळवली आणि थेट एका धाब्यावर जाऊन थांबला. घामाने भिजलेल्या राघवला पाहून धाब्याच्या मालकाने पाणी दिले. राघवने घडलेला प्रकार सांगितला. तेव्हा तो मालक गंभीर झाला आणि म्हणाला, “साहेब, तुम्ही नशीबवान आहात. त्या वळणावर आजवर अनेक गाड्या लुटल्या गेल्यात आणि माणसे मारली गेलीत. तिथे रात्री कुणीच मदतीला येत नाही.”
राघवने खिशात हात घातला तर त्याला काहीतरी हाताला लागले. त्याने बाहेर काढून पाहिले… ती अंगारा (विभूती) होती. आणि मगाशी त्या व्यक्तीने गाडीच्या बॉनेटवर जिथे मारले होते, तिथे पंजे उमटल्याचे निशाण स्पष्ट दिसत होते.
राघवच्या अंगावर सरसरून काटा आला. त्याला समजले की तो कोणी साधारण माणूस नव्हता. ज्या संकटात साक्षात मृत्यू समोर उभा होता, तिथे त्याला वाचवणारे दुसरे तिसरे कोणी नसून, खुद्द अक्कलकोट निवासी स्वामी समर्थ होते.
त्या दिवसापासून राघवने एकच गोष्ट मनाशी पक्की केली… “संकट कितीही मोठे असो, हाक मनापासून असेल तर स्वामी धावून येतातच!”
।। श्री स्वामी समर्थ ।।
मित्रांनो वरील माहिती विविध स्त्रोतांच्या आधारे एकत्रित करण्यात आली आहे. याचा कोणीही अंधश्रद्धेशी संबंध जोडू नये ही विनंती. अशाच प्रकारची माहिती मिळवण्यासाठी आमचे पेज आताच लाईक करा आणि शेअर करायला विसरू नका.
